Mariska Unfiltered
Aflevering 197
Wat is Mariska Unfiltered eigenlijk nog na bijna 200 afleveringen? Is het inmiddels gewoon een soort gesproken dagboek geworden? Ben ik anders gaan praten? Deel ik andere dingen dan vroeger? Geen idee. Dus ik leg die vraag deze keer ook maar eens bij jullie neer. Ondertussen doe ik natuurlijk precies waar deze podcast blijkbaar tegenwoordig voor bedoeld is: jullie meenemen in alles wat er door mijn hoofd schiet en wat er in ons leven gebeurt. Ik vertel over mijn zoektocht naar een nieuwe routine, mijn relatie met eten en de overtuigingen die ik daar door de jaren heen over heb verzameld. Over willen afvallen omdat ík me gewoon weer lekkerder wil voelen in mijn lijf, maar ook over ontdekken dat mijn vroegere overtuiging dat ik ‘alles kon eten zonder aan te komen’ misschien toch iets anders in elkaar zat. Spoiler: ik at gewoon bijna niks. Verder begint het eilandleven steeds normaler te worden. We leren steeds meer mensen kennen die ons willen helpen met vissen, moestuinen en alles waar wij nog geen verstand van hebben. We trotseren Noors pokkenweer, ontdekken dat papa en mama misschien toch eens fatsoenlijke regenkleding nodig hebben en hebben met LEGO in ieder geval alvast een winteractiviteit gevonden. Ook merk ik bij het eerste huiswerk van de jongens dat Niels op sommige vlakken nog wat in te halen heeft. Daar kan ik me schuldig over voelen… óf erop vertrouwen dat hij het op zijn eigen tempo gewoon gaat leren. ❤️ En uiteraard gingen Johnny en ik weer vissen. Johnny: hengel erin → meteen vis. Ik: goed kunstaas gekregen → binnen vijf minuten vast aan een rots en kwijt. Het staat inmiddels 3-3 en ik ben daar volkomen volwassen onder. Oh, en er zijn natuurlijk elanden. En Hooglanders. En een belachelijk mooie zonsopkomst. Want ik probeer een verhaal te vertellen, maar ik woon nou eenmaal hier.
