Ben Bi Anlatacağım…

<p>“Nasılsın?”</p><p>“İyiyim.”</p><p>Bazen bütün söyleyebildiğimiz bu. Çünkü anlatırsak ağlayacağız. Çünkü nereden başlayacağımızı bilmiyoruz. Çünkü soran kişinin cevabı duymaya vakti var mı, emin değiliz.</p><p>Oysa...

Pardon da tabii ki… Canım kendim! Başkalarını incitmesin diye ağzımızdan çıkan sözlere dikkat ediyoruz. Peki ya o söz dönüp bizi incitiyorsa? Ağzımdan çıkanı kulağım duyuyor. Öyleyse bundan sonra kendim hakkında...

<p>Pardon da tabii ki…</p><p>Canım kendim!</p><p>Başkalarını incitmesin diye ağzımızdan çıkan sözlere dikkat ediyoruz. Peki ya o söz dönüp bizi incitiyorsa?</p><p>Ağzımdan çıkanı kulağım duyuyor.</p><p>Öyleyse bundan...

Pireyken deveye saygı göstermek kolay. Asıl mesele, deveyken pireye nasıl davrandığın. Çünkü insanın gerçek saygısı; kendinden güçlü olanın karşısında değil, gücünün yettiği insanın karşısında belli oluyor. Bu bölüm...

<p>Pireyken deveye saygı göstermek kolay.</p><p>Asıl mesele, deveyken pireye nasıl davrandığın.</p><p>Çünkü insanın gerçek saygısı; kendinden güçlü olanın karşısında değil, gücünün yettiği insanın karşısında belli...

Seksen yıllık bir ömrün yirmi altı yılından fazlasını uykuda geçiriyoruz. Ama her gece içine düştüğümüz bu hâl hakkında ne kadar az şey biliyoruz… Ben yıllarca derin uyuyamadım. Meğer kulağım kapılarda, elim hayatın...

<p>Seksen yıllık bir ömrün yirmi altı yılından fazlasını uykuda geçiriyoruz.</p><p>Ama her gece içine düştüğümüz bu hâl hakkında ne kadar az şey biliyoruz…</p><p>Ben yıllarca derin uyuyamadım. Meğer kulağım kapılarda...

Zar hâlâ elindeyken her şey mümkün. İstediğin sayı da gelebilir…Hiç istemediğin de. Ama oyun, zarı bıraktığın anda başlar. “Zarlar atıldı.” bir son gibi.“Zar atılsın.” ise bir başlangıç. Çünkü hayatımızdaki büyük...

<p>Zar hâlâ elindeyken her şey mümkün.</p><p>İstediğin sayı da gelebilir…Hiç istemediğin de.</p><p>Ama oyun, zarı bıraktığın anda başlar.</p><p>“Zarlar atıldı.” bir son gibi.“Zar atılsın.” ise bir başlangıç.</p><p>Çünkü...

Gecenin bir yarısı… Saat üç.Belki beş.Belki de günün tam ortası… Etrafında bir sürü insan varken bile kendini kimsesiz hissettiğin oldu mu? İnsan insana lazım.Birinin yanında olmak, birinin “kimsen” olması çok güzel...

<p>Gecenin bir yarısı…</p><p>Saat üç.Belki beş.Belki de günün tam ortası…</p><p>Etrafında bir sürü insan varken bile kendini kimsesiz hissettiğin oldu mu?</p><p>İnsan insana lazım.Birinin yanında olmak, birinin “kimsen”...

Bir insanın araba kullanma şekli karakteri hakkında bir şeyler anlatır mı? Sabrımız, öfkemiz, kontrol ihtiyacımız, kurallarla ve başkalarının hakkıyla ilişkimiz… Belki de direksiyon başında verdiğimiz küçücük kararlar...

<p>Bir insanın araba kullanma şekli karakteri hakkında bir şeyler anlatır mı?</p><p>Sabrımız, öfkemiz, kontrol ihtiyacımız, kurallarla ve başkalarının hakkıyla ilişkimiz… Belki de direksiyon başında verdiğimiz küçücük...

Çocukken biri üçe kadar sayar, hepimiz susardık. Büyüdük. Artık kimse saymıyor. Ama biz hâlâ susuyoruz. Bazen kırılmamak, bazen kaybetmemek, bazen de düzen bozulmasın diye… Kimi susuş bizi içimizden eksiltiyor; kimi ise...

<p>Çocukken biri üçe kadar sayar, hepimiz susardık.</p><p>Büyüdük.</p><p>Artık kimse saymıyor.</p><p>Ama biz hâlâ susuyoruz.</p><p>Bazen kırılmamak, bazen kaybetmemek, bazen de düzen bozulmasın diye… Kimi susuş bizi...